| Inschatting van en interventies ten behoeve
van kinderen in risicosituaties bij echtscheiding en in nieuwe gezinssituaties
Ouderlijke conflicten en zich steeds herhalende, soms hoog oplopende
ruzies beroeren kinderen meer dan soms wordt gedacht. Echtscheiding
zou dan soelaas moeten bieden. Helaas zien we dat de verhoopte rust
die de echtscheiding moest brengen, meestal uitblijft. Erger nog,
vaak worden de conflicten nog groter, grimmiger, zuurder en worden
er bovendien discussies van materiële aard aan toegevoegd.
Kinderen en jongeren praten hier niet gemakkelijk over, wat gedeeltelijk
zou kunnen verklaren waarom ze te kennen geven in bevragingen dat
een echtscheiding, wat hen betreft, best wel meevalt…
De praktijk toont echter dat heel wat kinderen de echtscheiding
wel rationeel maar niet emotioneel aanvaarden. Ze 'ondergaan' en
de wens dat alles terug in orde komt, blijft bij velen bestaan,
ook al wéten ze dat dat niet kan. Soms kiezen ze kant, soms
gaan ze in ontkenning, soms zoeken ze verbindende antwoorden, maar
altijd verliezen ze illusies.
De scheiding tussen een kind en zijn ouders is een traag proces
dat in geval van echtscheiding plots en snel op hen afkomt. Mede
afhankelijk van de leeftijd kan de impact zeer groot zijn.
Risicovolle echtscheidingssituaties
Het risico op ernstige problemen groeit wanneer zich andere problemen
toevoegen of reeds bestonden voor de echtscheiding. Geweld, middelenmisbruik,
een psychiatrische problematiek, een totaal gebrek aan respect voor
het ouderschap van de ander moeten de hulpverlening mobiliseren,
terwijl deze net door deze factoren geïmmobiliseerd dreigt
te raken.
Interveniëren bij gezinnen in echtscheiding: een onmogelijke
opdracht?
Samen met de ouders zoeken naar wat kan, compromissen realiseren
en de overtuiging dat elkeen enkel zichzelf kan controleren maar
nooit de ander, is de kern van het werken in deze risicovolle echtscheidingssituaties.
Misschien moeten we af van de overtuiging dat het gezin in alle
gevallen de beste omgeving is om in op te groeien, en verkleinen
we zo de impact van het verdriet over het verlies van deze eenheid…
Belangrijker is echter het verlies te beperken: een ouder kan niet
scheiden van zijn kinderen, nooit.
Voor wie?
Deze bijscholing wil de inzichten en vaardigheden van professionele
gezinsbegeleiders vergroten.
Docent
Dr. Annik Lampo is kinder-en jeugdpsychiater, hoofd
van de afdeling Kinder-en jeugdpsychiatrie UZ Brussel. Zij is verantwoordelijke
arts voor het referentiecentrum Autisme Brussel en het team Outreaching.
Zij heeft een bijzondere interesse voor hechting, inter-relationele
factoren en andere contextuele invloeden op de ontwikkeling van
het kind.
Praktisch
Data: donderdagen 24 februari en 3 maart 2011,
telkens van 9u30 tot 16u
Deelname kost 100 euro (drankjes en broodjeslunch inbegrepen)
Code: HIG/ECHT
|