Getuigenissen
>> Gezinswetenschappen
>> Seniorenconsulentenvorming

Samen Gezinswetenschappen studeren
Wij zijn een getrouwd stel dat eerder toevallig samen aan de opleiding begonnen is. Inmiddels zijn we ook echt een gezin. Bij de start waren we met z’n tweetjes. Tussen het eerste en het tweede jaar Gezinswetenschappen kwam onze dochter. Nu verwachten we een tweede kindje.
Ons verhaal is bijna klassiek: het technisch secundair onderwijs leidde ons naar admistratieve en technische jobs. Terwijl we allebei altijd het gevoel hadden dat onze roeping in de hulpverlening lag.
Boubker: ‘Rachida had over de opleiding gehoord via een kennis en ze vertelde me zo enthousiast over Gezinswetenschappen dat ik besloot mee te gaan naar de opendeurdag. Toen ik daar hoorde dat ook mensen zonder diploma secundair onderwijs kans maakten om mee aan de opleiding te beginnen, heb ik me vrij impulsief zelf ook ingeschreven.’
Rachida: 'Het feit dat we samen de opleiding volgden gaf een enorm groot gevoel van steun en begrip voor elkaar. De valkuil was dat we steeds op hetzelfde moment moesten studeren voor de examens en werken aan min of meer dezelfde soort opdrachten. Wij moesten nooit aan elkaar uitleggen waarmee we bezig waren!’
We hebben heel veel geleerd, maar ook veel gelachen en we hebben bovendien heel veel boeiende mensen leren kennen.
De grootste verandering? We stellen het leven en de wereld rond ons veel meer in vraag. Nu merken we hoezeer we vroeger uitgingen van vanzelfsprekendheden. Achteraf gezien blijkt dat we veel van wat we geleerd hebben ook gebruiken in ons eigen leven.
Blijven volhouden en naar de lessen blijven komen, want die vormen een grote houvast. Het loont allemaal echt de moeite!
Boubker Al Marchohi en Rachida El Morabit, afgestudeerd in 2009

VDAB-klantenconsulent
Exact een maand na de verdediging van mijn eindwerk kreeg ik te horen dat ik kon starten als klantenconsulent bij de VDAB te Mechelen. Het feit dat ik mijn praktijkverdieping in de werkwinkel in Antwerpen gedaan had, zal me daarbij zeker geholpen hebben.
Als klantenconsulent ben ik verantwoordelijk voor vijf opleidingen die door de VDAB in Mechelen georganiseerd worden. Deze opleidingen mikken vooral op kansengroepen zoals laaggeschoolden, anderstaligen, ex-gedetineerden en 50-plussers. Mijn job bestaat uit het informeren en screenen van potentiële kandidaten, bemiddelen wanneer er zich tijdens de opleiding problemen voordoen, sollicitatietraining geven, stageplaatsen zoeken, de stages opvolgen en evalueren, en ten slotte begeleiden naar een vaste tewerkstelling.
Het is een zeer boeiende en uitdagende job, waar je met alle aspecten van de dienst- en hulpverlening in contact komt. Ook biedt men binnen de organisatie een heel breed pakket aan bijkomende opleidingen aan; ongeveer een derde van de tijd wordt besteed aan bijscholingen en intervisie.
Zowel tijdens de sollicitatieprocedure als tijdens het dagelijks uitoefenen van mijn job merk ik welke de sterke punten van de opleiding Gezinswetenschappen geweest zijn. De verschillende inzichten, de communicatietechnieken, en de kennis van de sociale kaart zijn zaken waar ik dagelijks gebruik van maak. Ik kijk dan ook met veel plezier terug op de lessen en de ondersteuning die ik op het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen genoten heb.
Dirk Cant, afgestudeerd in 2009

Schakelfunctie
Sinds kort ben ik als leerkracht gedetacheerd in een driejarig project. Uit 34 kandidaten ben ik voor de job van projectverantwoordelijke geselecteerd. Uit de reacties blijkt duidelijk dat het diploma Gezinswetenschappen een doorslaggevende rol gespeeld heeft. Ik werk nu met veel voldoening met kinderen en jongeren uit kansarme gezinnen. Ik vervul een schakelfunctie tussen het welzijnswerk en de onderwijswereld.
Erik Haven, afgestudeerd in 2005

Studeren als zelfzorg
Ik ben een alleenstaande 48-jarige vrouw. Vijf jaar terug verloor ik mijn 23-jarige zoon. In mijn vroeger leven was ik moeder en werkte ik gedurende vele jaren op kantoor. Na een rouwproces van vier jaar, teruggetrokken uit de samenleving, was ik klaar om mijn leven weer op te pikken en mezelf te herontdekken.
Ik ben aan de opleiding begonnen vanuit mijn interesse voor het menselijk gedrag en om mijn kennis hieromtrent te vergroten. Echte wensen of toekomstperspectieven heb ik nog niet. Sinds geruime tijd echter groeit de hoop om na deze opleiding, mensen te kunnen bijstaan door degelijke hulp te bieden.
Elke maandag opnieuw werd ik geboeid door de leerstof. Vakken als psychologie en pedagogie boden me de mogelijkheid om mijn eigen opvattingen en ervaringen te plaatsen. Andere vakken, zoals socio-politieke analyse en economie, lieten me dan weer toe een bredere kijk te krijgen op onze wereld. Het projectwerk heeft me de kans geboden om in groep te werken en te leren omgaan met andere inzichten, opvattingen, gedachten.
Mijn voornaamste hinderpaal was de zelfzorg, meerbepaald om die zorgvuldig te blijven hanteren tijdens het studeren. Het is niet zo evident, goed en geduldig met jezelf omgaan in combinatie met de stress van het studeren, en toch lukt het.
Deze opleiding heeft me het inzicht gegeven dat een mens, ongeacht zijn leeftijd, prima in staat is om te studeren mits het nodige doorzettingsvermogen. Die moet van bij het begin aanwezig zijn en in stand gehouden worden. De docenten, de projectbegeleiders en de medewerkers van het instituut zijn zorgzame en deskundige mensen die je laten weten dat ze aanwezig zijn.
Mijn voornaamste tip voor de toekomstige studenten is: ga ervoor en onderschat de opleiding niet. Gezinswetenschappen is een zeer degelijke en professionele opleiding die je tijd en energie zal kosten maar die leidt tot een grotere kracht en voldoening voor jezelf.
Nadine Goossens, derdejaarsstudente in 2009-2010

Ambities waarmaken
Door een aantal tegenslagen in mijn jeugdjaren kwam ik als 18-jarige zonder diploma op de arbeidsmarkt. Het werd poetsen en afwassen. Maar ik was voor iets anders bestemd, dat wist ik toen al. Het sociale bleef me aanspreken. Nu ben ik zes maand afgestudeerd en werk ik als thuisbegeleidster voor crisisinterventies. Ik had nooit gedacht dat ik op mijn 30ste nog de job van mijn leven zou vinden. Dankzij Gezinswetenschappen is dit toch gelukt.
Grietje Buyst, afgestudeerd in 2009

Examens bleken geen Chinees
Ik ben geboren en getogen in China en ongeveer 16 geleden naar België verhuisd. Ik heb ervoor gekozen om thuis mijn drie kinderen op te voeden en ondertussen Nederlands te leren. Verder ben ik actief als vrijwilliger in het oudercomité van de school van onze kinderen, in vrouwenorganisaties etc. Ook geef ik avondlessen Chinees. Nu mijn kinderen groot zijn geworden, vond ik eindelijk de tijd om deze te opleiding volgen.
De grootste hindernis was voor mij de Nederlandse taal. Zelfs na een taalbad van 16 jaar leven in een volledig Nederlandstalige omgeving, inclusief doorgedreven avondlessen, blijft deze taal verschrikkelijk moeilijk! Gelukkig bleek het mogelijk om heel wat examens mondeling af te leggen. Dat gaf me moed. Indien alle examens schriftelijk waren geweest, was de kans groot dat ik zou afgehaakt hebben.
Ook de steun van medestudenten en leeftijdsgenoten heeft ertoe bijgedragen dat ik me geen vreemde eend in de bijt voelde. Als je de studie ernstig neemt, kan je het!
Angela Jing Jing Chang, tweede jaar Gezinswetenschappen

Artistiek met mensen werken
18 was ik, toen ik binnenhuisarchitectuur ging studeren. In het laatste jaar faalde ik voor het hoofdpraktijkvak en behaalde ik dus het diploma niet. Op dat moment had ik moed noch zin om te dubbelen. Ik deed allerlei jobs en volgde diverse creatieve cursussen omdat ik vooral geïnteresseerd was in artistiek werken.
30 was ik, toen ik, na mijn ontslag wegens herstructurering in een telecombedrijf, besloot om Gezinswetenschappen te studeren. Ik las veel extra boeken en gaf veel aandacht aan de praktische uitvoering van de projecten. Zo ging ik actief filosoferen met kinderen in samenwerking met een buitenschoolse kinderopvang en een kunsteducatieve organisatie.
Tijdens de studies kreeg ik dankzij verschillende docenten en cursussen enorm veel inzichten. Het was alsof ik sommige dingen wel al wist maar deze voordien deze nog niet zo goed kon verwoorden of plaatsen. Naarmate de studies vorderden leek het alsof studeren steeds makkelijker ging, ook al moesten we er ons leven op afstemmen. De macht der gewoonte? Wie zal het zeggen.
Voor mijn eindwerk deed ik een project omtrent verhalen van anderstaligen in samenwerking met het cultureel centrum en het centrum voor basiseducatie uit mijn woonbuurt, waar ik als vrijwilligster werkte tijdens het tweede en derde jaar Gezinswetenschappen. Het begeleiden van laaggeschoolde volwassenen gaf me enorm veel voldoening. Ik besloot al snel dat ik ook professioneel (kunst)educatief wou werken.
En dat is me gelukt. Nog voor ik de eindexamens afrondde, kon ik aan de slag als educatief medewerkster in de basiseducatie. Nu geef ik Nederlands aan anderstalige langdurige werklozen die een VDAB-cursus volgen. Dit is werkelijk wat ik graag doe. De groep is enorm gemotiveerd en ik probeer de lessen zo aangenaam mogelijk te maken en ook rekening te houden met elke cursist. De kennis uit sommige cursussen Gezinswetenschappen komt dagelijks van pas. Ik kan me een gegronde mening vormen en probeer anderen zo open mogelijk te benaderen zonder daardoor mijn eigenheid te verwaarlozen.
Iris Jacobs, afgestudeerd in 2005

Een diploma rijker
Ik ben vorig jaar een diploma rijker geworden en daar ben ik best fier op. Als moeder van drie opnieuw beginnen studeren en je succesvolle job in de privé-sector opzeggen om stil te staan bij de diepere waarden van het leven, is een moeilijke beslissing geweest. Als landbouwkundig ingenieur had ik het niet nodig om een nieuw diploma te behalen, maar deze opleiding heeft mij wel het inzicht gegeven dat ik het vervolg van mijn loopbaan in de sociale sector moet zoeken.
Ria Martens, afgestudeerd in 2008

'Mother never gives up'
Hoewel ik mijn job als vertegenwoordigster heel graag deed, leefde het verlangen al enkele jaren om mijn zuiver commerciële, meertalige opleiding aan te vullen met een sociaal gerichte vorming. Terugblikkend op drie jaar Gezinswetenschappen geeft een geweldig goed gevoel. Ja, het was hard werken en het vroeg veel doorzettingsvermogen. Maar dankzij de omkadering van het instituut, de stimulans van de medestudenten en de steun van mijn gezin lukte het om vol te houden. Als je dan toevallig ziet dat je 16-jarige dochter voor het vak Engels een opstel schreef over haar moeder die terug ging studeren en nooit opgeeft, dan zwelt je hart toch wel van trots.
Nicole Cant, afgestudeerd in 2008

Van computerkunde naar bijzondere jeugdzorg
In september 2008 heb ik met de verdediging van mijn eindwerk de eindmeet van de opleiding gezinswetenschappen gehaald. Na twee maanden van solliciteren, wat al even stresserend en intensief was als studeren, ben ik sinds 17 november aan het werk als begeleider in De Sibbe, een begeleidingstehuis binnen de bijzondere jeugdzorg.
Waarom heeft men nu een 'gezinswetenschapper' aangeworven? Mijn - rijpere - leeftijd (44), mijn moeder-zijn en mijn levenservaring werden als belangrijke meerwaarden gezien voor een jong team (20-30j).
Mijn praktijkverdieping binnen de bijzondere jeugdzorg en daarmee samenhangend mijn eindwerk, getiteld 'Een kind met ADHD in een multiproblem gezin', én het projectwerk van het tweede jaar over bijzondere jeugdzorg alsook het vak bijzondere jeugdzorg zijn belangrijke troeven geweest om mijn motivatie en interesse voor de sector te staven.
Verder heb ik mijn inzicht in contextuele en systeemtheorie, belangrijk in deze hulpverlening, kunnen benadrukken.
Deze job is voor mij een echte beloning en bevestiging van mijn kunnen na drie jaar studeren om mijn leven een hele andere richting te geven (ik heb een informatica-diploma).
Bij deze dan ook mijn dank aan de docenten voor het enthousiasme waarmee de lessen gegeven werden en zij hun kennis aan ons, studenten, hebben doorgegeven!
Lut Geeraerts, afgestudeerd in 2008

Geen gebakken lucht!
Een thuiswerkende moeder merkt elke dag hoe relevant de opleiding gezinswetenschappen is:
'Ik kan geen krant open slaan, geen nieuwsbericht beluisteren zonder het ergens in één of meerdere van de cursussen te plaatsen. Meer dan ooit besef ik dat het gezin inderdaad de hoeksteen van de samenleving is (het gezin in eender welke vorm weliswaar). Of het nu gaat over kinderopvang, of over hangjongeren, of over eenzaamheid bij senioren, of over uitgebluste dertigers... vroeg of laat kom je terug bij het gezin. Waar de problemen begonnen zijn, of waar ze juist kunnen worden opgelost.
Al voor ik aan de opleiding begon merkte ik hoe moeilijk opvoeden is. Hoe weinig vanzelfsprekend. Nochtans gaat de samenleving er nogal licht over. Je vertrekt als jonge moeder uit het ziekenhuis met een baby en men geeft je geen handleiding mee. De opleiding sterkt me in de idee dat over het gezin nog niet het laatste woord gezegd is. Er is nog veel ruimte voor onderzoek, voor beleid en voor steunmaatregelen.'
Katrien Pieters, geslaagd in het 1ste jaar, juni 2008
>> Lees haar volledige verhaal

Het eindsignaal is gefloten: mijn studie als een voetbalmatch
In deze EK-tijden moet het kunnen: Younes Amiri vergelijkt zijn studie met een voetbalwedstrijd: 'Soms werd ik getackeld, maar ik speelde de wedstrijd uit. Gelukkig had ik veel supporters. Nu kan ik het veld als winnaar verlaten.'
Younes Amiri, afgestudeerd in juni 2008
>> Lees zijn volledige getuigenis

Het leven begint bij veertig
Op mijn 36ste zat ik opnieuw op de schoolbanken. Een oude droom werd werkelijkheid. En dan… als je de opleiding met succes hebt afgemaakt… solliciteren natuurlijk! Het was niet eenvoudig, vooral omdat ik nu veertig ben, maar het is toch gelukt! Ik werk nu bij de Federale Politie als consulent. Ik ben verantwoordelijk voor het overlegplatform voor politionele slachtofferbejegening. Ik voel mij goed in mijn vel en vooral in mijn job. En dat allemaal door die ene stap te zetten om opnieuw te gaan studeren. Ik kan alleen maar zeggen: ‘Het leven begint bij veertig!'
Elise Van Gucht, afgestudeerd in 2007

Mannen gevraagd
Deze studie was voor mij de start voor een nieuw leven. Het heeft niet alleen mijn kijk op het gezinsleven veranderd, het was ook de start voor een nieuwe carrière. Na wat korte omzwervingen vond ik de job die op mijn lijf geschreven was. Ik werk nu als gezinsbegeleider voor het Centrum Voor Het Jonge Kind waar ouders die het moeilijk hebben met de opvoeding van hun kinderen geholpen worden.
Het diploma Gezinswetenschappen zal meer en meer aan belang winnen. Door de specialisatie en de groeiende behoefte aan gezinszorg in een postmoderne cultuur, zullen mensen met dit diploma (en dus ook mannen, want bepaalde zorgcentra vragen juist mannen vanwege hun doelgroep en de overconcentratie aan vrouwen in zorgteams) meer en meer gevraagd worden.
Johan Bardijn, afgestudeerd in 2001

Mensen helpen!
Als 23-jarige dochter van gescheiden ouders heb ik net als iedereen een verhaal.
Ik ben een idealistisch iemand die zich vooral richt op het bezig zijn met dierenrechten, ecologie en mensenrechten. Mijn bekommernissen hebben betrekking op lijdende mensen, honger, natuurrampen, oorlog, misbruik... Maar jezelf niet meer kunnen plaatsen in deze wereld, is misschien wel de grootste bekommernis.

Mijn plaats in de wereld zoeken, was mijn belangrijkste motivatie om de opleiding Gezinswetenschappen aan te vatten. Deze studie is heel gevarieerd en laat vele aspecten aan bod laat komen. Met het diploma in de hand voel ik me gesterkt om een betere baan te vinden en voel ik mij klaar om de wijde wereld in te stappen.

Waar je als jongere op botst in deze opleiding is een gebrek aan ervaring. In veel vakken en bij de projectwerking bouwt men voort op de levens- en werkervaring die veel studenten hier al verworven hebben. Dat mis je als 20-jarige; er wordt soms verwacht dat wij al iemand zijn die we nog niet kunnen zijn. Daarom is het goed dat de jongere studenten een eigen traject gaan volgen, met meer ondersteuning en extra praktijkverdieping.

Wat deze studie me heeft kunnen bieden, en dan heb ik het niet alleen over de vakken, de taken, de tweedaagse, de praktijkverdieping..., maar over alle mensen waarmee je drie jaar lang zoveel deelt en ervaart is een gevoel dat je ervaart als je de school binnenstapt, een gevoel van samenhorigheid, solidariteit, een gevoel dat iedereen daar aanwezig, hetzelfde doel voor ogen heeft: mensen helpen!
Els Schevenels, afgestudeerd in 2007

Goed gek maar toch tevreden
Drie jaar gaan studeren als je 45 bent? Ben je dan een beetje gek? Ik werkte in een commerciële omgeving; mensen uit de sociale sector leken mij soms vreemde wezens. Maar toch zette ik door; de microbe had me snel te pakken.
Daar sta je dan na drie jaar met je diploma. Op je 49ste van job veranderen en ook nog minder gaan verdienen? Dat is pas gek! En toch was dat wat ik deed. Eerst aangeworven voor een tijdelijke job in de kinderopvangdienst Reddie Teddie, stelde ik vast dat dat nog zo slecht niet ging. Via een andere tijdelijke job kreeg ik een vast contract en nu heb ik mijn plek gevonden in de sociale sector.
Goed gek? Misschien, maar wel tevreden!
Renilde Buelens, bestuurslid Gezinsbond Zemst-Laar

Anders kijken naar mensen
Ik startte de opleiding gezinswetenschappen om een diploma te behalen. Maar eigenlijk leerde ik vooral met andere ogen naar alles en iedereen kijken. Je leert begrijpen waarom je in bepaalde situaties zo denkt en handelt en andere mensen anders denken en handelen in dezelfde situatie. Kortom, je wordt een ander mens met een ander inzicht in mensen die zeker de moeite waard zijn om ze met andere ogen te bekijken.
Momenteel werk ik als coördinator voor het Netwerk Palliatieve Zorg Limburg. Natuurlijk spelen je vooropleiding en je ervaring een grote rol bij een aanwerving, maar geloof me: het diploma gezinswetenschappen is echt wel een springplank naar een job.
Marina Ulenaers, afgestudeerd in 1992

Ik weet nu wat ik waard ben
Ik ben geboren in Marokko. Toen ik drie was emigreerde mijn familie naar België. Ik was veertien toen mijn ouders mij thuis hielden om mee te helpen in het gezin. Later heb ik tevergeefs verschillende pogingen ondernomen om in te halen wat ik in mijn leven miste, namelijk onderwijs en vorming. Na veel wikken en wegen ben ik op 35-jarige leeftijd de opleiding gezinswetenschappen gestart.
Vorig jaar studeerde ik af. Ik heb de smaak te pakken en schreef mij in voor een lerarenopleiding. Ik wil anderen helpen bij het leren, ontwikkelen en emanciperen.
Daarnaast werk ik in een Centrum voor Basiseducatie waar ik Nederlands geef aan anderstalige volwassenen en mee bouw aan hun zelfredzaamheid en hun weerbaarheid.
Dankzij gezinswetenschappen ben ik mij bewuster geworden van mijzelf, van de wereld rondom mij en - héél belangrijk - van mijn capaciteiten én mijn verantwoordelijkheden. Ik weet nu wat ik waard ben. Door mijn diploma heb ik een job waarmee ik anderen steun in hun eigen emancipatieproces.
Mijn kinderen zijn fier, mijn familie is gerustgesteld en heeft mij meer losgelaten. Het is niet vanzelfsprekend om als alleenstaande islamitische vrouw met vijf kinderen door de eigen omgeving én door de westerse maatschappij voor vol aanzien te worden. Deze waardering geeft mij grote voldoening!
Fatima Boutkabout, afgestudeerd in 2007
>> Het verhaal van Fatima Boutkabout verscheen in De Bond van 30 mei 2008.

Ommekeer
In 2004 ben ik op aanraden van een voormalige student (Chris Vermaeren) en de organisatie waar hij voor werkte (Vokans-Boom) begonnen met de opleiding Gezinswetenschappen. Ik had met weinig zin ooit een diploma mechanica gehaald en sindsdien een lange reeks interessante en minder interessante jobs gehad. Ik bleef steeds met het gevoel zitten dat ik mijn capaciteiten nooit ten volle kon benutten. De drie jaren studie waren intens maar tegelijk zeer boeiend. Enkele docenten en vakken waren een oogopener. Ik heb me tijdens het eerste jaar alvast vrijwillig, en met succes, ingezet als trajectbegeleider voor langdurig werklozen. Het volgende jaar heb ik de kans gekregen om deeltijds als lesgever mee te draaien.

Die ervaring heeft me in de zomer van 2006 geholpen om als thuisondersteuner bij De Hoeve in Deurne te kunnen starten. Ik doe daar de ambulante begeleiding van een tiental gezinnen waarin een of meer gezinsleden de diagnose 'autismespectrumstoornis' kregen; het gaat hier over volwassenen met een normale begaafdheid.

Het is moeilijk om in enkele zinnen te omschrijven wat de studie voor mij betekend heeft en welk een ommekeer deze in mijn leven heeft teweeggebracht. Ik besef nu dat ik maar een deel van mijn potentieel benutte. De idee om nog verder te studeren is zeer aanlokkelijk. Ik kan dan ook niet anders dan enorm enthousiast zijn over het HIG.
Paulo Marras, afgestudeerd in 2007

Gezinswetenschappen slaat brug tussen ‘koele’ zakenwereld en ‘zachte’ sector
Voor Katia De Greve moeten de zaken vooruitgaan. Pas 40 geworden combineert ze haar baan als account manager bij een bekende gsm-operator met een training in omgaan met rouw bij kinderen én met de opleiding gezinswetenschappen.

Het was altijd haar droom om kinderpsychologe te worden. Gezondheidsproblemen staken daar een stokje voor en haar ouders, gewone werkmensen, duwden haar zachtjes richting arbeidsmarkt. Het succes in haar commerciële carrière versterkte haar zelfvertrouwen, maar de gemiste droom bleef hangen.

Toen ze 35 was, zag ze op televisie een interview met een vrouw die op haar 40ste nog een studie geneeskunde was begonnen. Dat zette haar aan het denken. Wat ze deed, klopte dat nog wel met haar kern? Ze wilde werken met mensen, met kinderen vooral, maar haar job was vooral mensen aanzetten tot kopen.... Tijd voor een nieuwe richting!?

Gezinswetenschappen studeren was precies wat ze zocht, hoewel ze als alleenstaande zonder kinderen niet meteen beantwoordde aan het profiel van de doorsnee HIG-student. Ze leerde heel veel, vooral over zichzelf, haar houding in relaties, de invloed van haar eigen opvoeding... ‘Dit is ook voor managers een ideale cursus,’ dacht Katia vaak. ‘De koele zakenwereld heeft dringend een warme en menselijke invalshoek nodig’, vindt ze. ‘Achter elke werknemer gaat niet alleen een mens, maar meestal een heel gezin schuil. Meer flexibiliteit eisen, heeft een directe invloed op een hele groep mensen. Dat vergeet een bedrijfsleider al eens.’ Ook de ‘zachte’ sector kan wat meer ‘commerciële’ kwaliteiten gebruiken: een betere organisatie en vooral klantgerichtheid.

Ze ondervond zelf hoe vruchtbaar een wisselwerking tussen beide werelden kan zijn. Gezinswetenschappen studeren verbeterde mensenkennis en haar contactvaardigheid. Meer empathie en beter luisteren naar klanten, dat levert ook een hoger zakencijfer op. Haar baas wil haar niet meer kwijt. Nu heeft ze haar doel bijgesteld: in plaats van de harde sector voor de zachte te ruilen, wil ze een brug slaan tussen de beide.
>> Lees haar volledige verhaal, gepubliceerd in De Bond van 15 juni 2007

Een student gezinswetenschappen herken je aan de leeftijd?

Het voordeel van op 39-jarige leeftijd opnieuw te gaan studeren is dat je meestal wel goed weet waarom je het doet. Het eerste jaar was zuiver genieten. De tientallen ’-ogieën’ die de menswetenschappen bieden werden mij warm geserveerd en of het smaakte. Het studeren vergde wel inspanningen maar het voelde als ontspanning.

De twee volgende jaren schoot er van die ontspanning niet veel meer over, maar ik wist nu wat en waarom ik het deed. En dat scheelt.

Met mijn diploma in de hand heb ik mijn chauffeurspet aan de haak gehangen en ben gaan solliciteren. Zeer gericht. Het was niet makkelijk maar toch vond ik een goede job bij de Stad Antwerpen. Ik ben buurtregisseur sinds januari 2003. Onveiligheidsgevoelens, samenlevingsproblemen, schoolopbouwwerk, het ligt allemaal op mijn bord en ik trek voor niets mijn neus op. De opleiding bood mij een de kans om, als volwassene, toch nog een opleiding op hoger niveau te volgen die een realistisch uitzicht op werk in de sociale sector bood.
Peter Liekens, 2006

Gedurende 17 jaar werkte ik als verpleegkundige in de thuisverpleging maar door rugklachten ben ik lange tijd ziek geweest. Ik kreeg te horen dat het werk dat ik deed te zwaar was voor mij en dat ik best iets anders kon gaan doen. Ik kwam bij een kinesiste terecht die in haar 3de jaar gezinswetenschappen zat. Ik heb met haar heel veel deugddoende gesprekken gehad en ben toen naar een opendeurdag geweest.

Drie jaar geleden stapte ik met een klein hartje het hoger instituut binnen, wist ik veel wat me te wachten stond. Werken en studeren… het was enorm zwaar. Ik bleef zeggen dat ik wilde stoppen maar zowel mijn medestudenten als mijn man hebben mij kunnen tegenhouden. Toch zijn de drie jaren voorbijgevlogen en ik behaalde zelfs onderscheiding. De opleiding heeft mij op vele gebieden erg vooruit geholpen!
Jeanne Van den Broeck, 2006

Een student gezinswetenschappen herken je aan de vooropleiding?

Ik ben Fatima, moeder van één zoontje. Toen ik, op aanraden van het PMS (nu CLB) beroepsonderwijs volgde, voelde ik zelf dat dit niet de richting was die me lag. Het niveau was erg laag. Ik vond werk op een afdeling toxicomanie in een psychiatrisch ziekenhuis. Mijn collega’s hadden de indruk dat ik over meer kwaliteiten beschikte dan datgene waar ik tot dan toe was voor opgeleid.

Gelukkig voor mij bestaat het Hoger Instituut voor Gezinswetenschappen. Hier kreeg ik de kans om terug te gaan studeren, dit keer voor een graduaatsdiploma. Hierdoor zijn er heel wat deuren voor mij opengegaan zoals mijn huidige job. En misschien krijg ik nu de kans om een oude droom te realiseren: naar de universiteit te gaan om psychologie te studeren.
Fatima Asabbane, 2004

Wegens familiale omstandigheden heb ik de school op mijn vijftiende verlaten. Door de opvoeding van mijn vijf zonen en omdat ik op een school als onderhoudspersoneel werk voel ik me nauw betrokken bij jongeren die het moeilijk hebben in het onderwijs. Ik deed wel veel vrijwilligerswerk in de school maar toch bevond ik mij als arbeidster niet in een goede positie om mijn ideeën uit te werken. Daarom ben ik met de opleiding gestart, en wat heb ik genoten! Het zijn drie kostbare jaren geworden die ik als waardevolle herinnering zal bewaren. Er kwam wel heel wat doorzettingsvermogen bij te kijken maar door de collegialiteit van de medestudenten en de deskundigheid van de lesgevers was het mogelijk vol te houden. Na de opleiding kon ik even aan de slag als leerlingenbegeleidster en momenteel werk ik als PWA-beambte waar ik insta voor terwerkstelling van mensen met een arbeidsbeperking. Mijn inzet voor deze doelgroep is de burgemeester niet ontgaan zodat hij mij vroeg politiek actief te worden. Ik werd rechtstreeks verkozen tot gemeenteraadslid en over drie jaar zetel ik ook in het OCMW!
Wies Peeters, 2007

Een gezinswetenschapper herken je aan zijn/haar persoonlijkheid?

Ik werkte 15 jaar in de commerciële sector en had het gevoel niet zinvol bezig te zijn. Ik wou meer voldoening halen uit mijn dagelijkse activiteiten en besloot de opleiding Gezinswetenschappen te gaan volgen. Niet meteen met het idee om van sector te veranderen maar toch om iets te gaan doen waar een stuk meer engagement aan te pas kwam.

Tijdens de opleiding zelf hed ik reeds besloten toch iets met de opgedane kennis te doen en een andere richting uit te gaan. En toen ik in juni 2005 afstudeerde had ik intussen al ander werk gevonden in de socio-culturele sector. Ondertussen zocht ik iets dat me nog beter lag en nu werk ik bij de BGDA (Brussels Gewest Dienst Arbeidsbemiddeling) als tewerkstellingsconsulent. Ik ben blij met deze job. Vanaf februari mag ik zelfs deel uit maken van de sociale dienst. Hier ga ik deeltijds aan de slag om het personeel met problemen te begeleiden. Ik ben er me van bewust dat ik indien ik geen opleiding gezinswetenschappen had genoten, ik ook deze kansen niet had gekregen.

Financieel heb ik wel moeten inboeten. De verloning in deze sector is duidelijk minder maar ik heb het er graag voor over.
Inge Hernalsteen, 2005

De opleiding Gezinswetenschappen biedt ankerpunten, kapstokken voor het werk in de sociale sector. Ik heb wel nog veel zelf moeten uitzoeken, mij in onderwerpen verdiepen maar de juiste basis is wel gelegd in de opleiding. Vanaf de eerste dag werd je er gestimuleerd om aan jezelf te werken en zelf te zorgen voor je ontplooiing. Je kreeg daarvoor de nodige coaching. In de opleiding werd een degelijk fundament gelegd van een geloof in zelfwerkzaamheid. Als je wil, kan je!
Werner Leemans, 2005

Blijkbaar ga je zoals wordt gezegd rond je veertigste vragen stellen als “wie ben ik eigenlijk wel en wat wil ik nu in feite?”. Ik had twee doelen in mijn leven: het eerste was mijn kinderen goed op weg helpen en mijn tweede was ten dienste staan voor diegene die het wat moeilijker hebben om in onze maatschappij te functioneren. Na deze boeiende opleiding voel ik mij er helemaal klaar voor en hoop ik dus om de laatste 25 jaar van mijn beroepsleven ander in te vullen. Door de opleiding ben ik geëvolueerd van een vrij introverte persoon met veel faalangst naar iemand die nu toch zekerder in haar schoenen staat. Ik ben er absoluut als winnaar uitgekomen! Ik ben erg fier dat ik volgehouden heb want het heeft van mij een ander mens gemaakt.
Martine Olivier, 2006

Twee jaar geleden studeerde ik af aan de richting gezinswetenschappen. Deze boeiende en leerrijke opleiding gaf me een bredere kijk op onze maatschappij. Een nieuwe job heb ik niet meteen gezocht maar ik werd wel vrijwilliger in het ziekenhuis in Kortrijk. Vanuit de VLK (Vlaamse Liga tegen kanker) doe ik er bezoeken bij mensen met kanker. Mijn opleiding komt me ook hier goed van pas.
Ann Cosaert, 2007

De opleiding heeft mijn leven wel degelijk een andere wending gegeven. Het bezit van dit diploma opende deuren op de werkvloer en zeer zeker is ook mijn persoonlijk leven ontzettend verrijkt. Ik put nog steeds inspiratie uit de opgedane kennis en ervaringen.
Anne-Mie Vanderhelst, 2007

Een student gezinswetenschappen herken je aan zijn/haar ambitie!

In 2002 ben ik als gezinswetenschapper afgestudeerd en het begint weer te kriebelen. Daarom start ik straks met de universitaire opleiding psychologie bij de open universiteit te Antwerpen. Mijn vreugde was groot toen ik vernam dat ik voor 9 modules vrijgesteld ben dankzij mijn diploma. Nu heb ik al meteen een prachtige voorsprong en sta te popelen om de overige 33 modules aan te pakken!
Patty Peeters, 2004

Ik ben al vele jaren afgestudeerd als gezinswetenschapper en kreeg opnieuw ‘kriebels’ om verder te studeren. Eerst volgde ik als vrije student enkele vakken in de vrouwenstudies, daarna theologie aan de universiteit van Tilburg waar ik nu hoop af te studeren. Tevens ben ik begonnen aan een creatieve opleiding als kunstzinnige therapeut. Ik beschouw dit alles op de eerste plaats als een verrijking en als een ultieme manier om al de geleerde materie zo mooi te integreren. De opleiding Gezinswetenschappen heeft daar als startpunt zeker een rol in gespeeld. Ik heb er zeer goede herinneringen aan omdat ik er heb leren studeren, leerde doorzetten en volharden!
Jeanne Kox, 2007

Seniorenconsulent: een richting met toekomst!

Begin oktober ben ik gestart met de module A (gerontologie). Het is een voorrecht om in zo’n beknopte tijdspanne zoveel deskundigheid en de nieuwste visies in de ouderenzorg aangeboden te krijgen. Discussies en standpunten zijn nooit ver weg en geven dikwijls de combinatie van theorie en praktijk terug.
Aanvankelijk ben ik aan de opleiding seniorenconsulent begonnen puur uit interesse enerzijds en anderzijds om mijn bestuursmandaten in raden van bestuur van vzw’s rustoorden op een deskundige manier te kunnen uitoefenen. Dankzij de opleiding en de daaraan verbonden veelvuldige contacten met professionelen, beleidsmensen en lokale vertegenwoordigers die je ontmoet, besef je de noodzaak en het belang van de functie van seniorenconsulent. Er is zeker een toekomst weggelegd om deze functie onder een of andere vorm in onze welzijnsmaatschappij uit te oefenen.
Hendrik Van De Genachte, 2006

Aanvankelijk ben ik de opleiding gestart uit persoonlijke interesse maar doorheen de verschillende modules groeide het verlangen om ermee aan de slag te gaan in een ander werkveld. De opleiding gaf een duw in de rug aangaande mijn zelfvertrouwen en competenties.
Goed omringd zijn door studenten uit alle hoeken van Vlaanderen en uit diverse werkvelden
droeg bij tot verruiming van kennis en ideeën.
Momenteel heb ik een aantal sollicitaties achter de rug waar ik telkens merkte dat mijn portfolio een diepe indruk nalaat. Ook in persoonlijke gesprekken staat men versteld van de kennis, de visie, het beleid rond ouderen. Vaak wordt een case voorgelegd die ik met succes kan beargumenteren. Dit alles heb ik een klein stukje te danken aan persoonlijke inzet maar het grootste deel aan de kwaliteit van de opleiding en de gedrevenheid van de lesgevers.
Loes Verleyen, 2007

Stuur ons uw getuigenis!
Ook uw verhaal zal mede- en toekomstige studenten interesseren en motiveren. Laat ons weten wat de opleiding betekent voor uw persoonlijk, en vooral ook professionele leven.
U kunt hiervoor het standaardformulier invullen, dat bezorgen aan een van de medewerkers, of mailen naar info@hig.be. Alvast hartelijk dank!

>> standaardformulier voor getuigenissen (oud)-studenten gezinswetenschappen